1980 Haziranıydı gazeteciliğe başladığımda. 30 yılı aşkın bir süredir bu meslekteyim.  Haberlerin peşinden koştum; söyleşiler yaptım; kitaplar yazdım; haber müdürlüğünde bulundum; bunca yıldır hep gazetecilik faaliyetleri içinde oldum. 1 Nisan 2010'dan bu yana Hürriyet gazetesinin Okur Temsilcisi (Ombudsman) olarak görev yapıyorum.

Faruk Bildirici


 YAŞAM ÖYKÜSÜ
 
 

Çocukluğumun yaz şölenleriydi Nizip gezileri. Doğayı orada öğrendim ben. Her yaz eşeğe binip arığı geçerek ağır ağır tarlaya doğru ilerlerken hayallere dalardım. Eşeğimin kanatlı bir at olmasını, beni tarlaya bir an önce ulaştırmasını isterdim. O tarla benim için eşsiz bir oyun alanıydı, ağaçlara tırmanır yiyebildiğim kadar incir, erik, nar, ceviz  yer; yorgunluktan bayılana kadar oradan oraya koştururdum. Her seferinde yeni tatlar, yeni kokular tanır; onları belleğimin konuk odalarına buyur ederdim. Müslüm dedemin bahçedeki her bitki ve her ağaçla kurduğu özel ilişkiden büyülenirdim. Değil ağaçlarını, tek tek dallarını bile tanırdı. Aynı ağaçtan nar koparsak bile o çekirdeksizini bulurdu, tabii ben de çekirdeklisini…

Ben büyüdükçe uzaklaştı Nizip. Yaz gezmelerimiz giderek kısaldı ve araları uzadı. Lise yıllarından itibaren de iyiden iyiye koptum. En çok nüfus cüzdanımda gördüm Nizip adını. Gaziantep’te doğmama rağmen dedem doğum yerimi Nizip olarak yazdırmıştı nüfusa. Bu yanlış hiç üzmedi beni. Gördükçe hep çocukluğumun o yaz şölenlerini hatırladım.

Nüfus cüzdanımda bir yanlış daha vardı. O da doğum tarihim. 10 Kasım 1956, yani dedemin beni var yaptığı gün. Ama ben aslında 24 Haziran 1956’da doğmuşum. Onu da annemle babamın evlenme cüzdanından öğrendim. Babam çocuklarının doğum tarihini, hatta saatini bile oraya not etmiş. Demek benim doğumuma çok sevinmiş diyorum o nota baktıkça.

O sayfanın fotokopisini aldım, saklıyorum. Babamı hatırlatıyor bana. İplik fabrikasına yemek götürdüğümde bana aldığı halka tatlılar, cezveyi düşürdüğümde bana sinirlenmesi, Hollanda’dan getirdiği hediyeler, üniversitede okurken gönderdiği harçlığın az olmasına üzülmesi, kanseri vakur bir edayla karşılaması ve tıpkı o çok sevdiği “Veda Busesi”ndeki gibi usul usul hayatımızdan çekilip gitmesi. Bütün bunlar ondan kalan özel kareler…

Annemle birlikte karar verip beni Hollanda’ya götürmeleri, hayatımda önemli bir yol ayrımıydı. Başka bir dünyayı tanımak bir yana, şöyle bir soluklanıp hayatta ne yapmak istediğimi anlamamı sağladı. Gazeteci olmak istediğime emin oldum. Aslında ilkokuldan beri istiyordum gazeteciliği ama hayatın hızlı akışı bu hayalimi unutturmuştu bana. Hem Hollanda’da başvurdum gazetecilik okuluna, hem de Türkiye’de sınava girdim.

Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi’ne başladıktan iki ay kadar sonra geldi Hollanda’daki okuldan yanıt. Gitmedim, iyi ki de gitmemişim. Hayatın bana çizdiği bu yolda şansım yaver gitti sayılır; merdivenlerden inmedim hep tırmanmaya gayret ettim.

Üniversite hem hayat arkadaşını, hem de evliliği getirdi bana. Serpil (Özekmekçi) ile aynı sınıftaydık. Dört yıl aynı sıraları paylaşmamıza rağmen  neredeyse hiç konuşmadık desem yeridir. Halbuki okul numaralarımız 1256 ve 1257'di, aynı gün, peşpeşe kaydolmuştuk okula. Yine de tanışmamız için okulun bitmesi,  gazetecilik stajına başlamamız gerekti. Arkadaşlığımız bir gazetecilik tartışması, hatta kavgasının ardından dostluğa dönüştü. O dostluk da yağmurlu bir günde sıcacık sevgiyi getirdi beraberinde. 30 yıldır elele yürüyoruz bu hayatta. Yola çıkarken iki kişiydik,şimdi kızlarımız Elif (21 Mayıs 1984) ve Aslı (10 Ocak 1994) da katıldı bize... 

Basın dünyasına Haziran 1980'de Cumhuriyet'te adım attım. Tam da 12 Eylül dönemiydi. İlk günlerim, sıkıyönetim mahkemelerini izleyerek ve eğitim haberleri yazarak geçti. 1983 seçimlerinden sonra Başbakanlık, ANAP ve meclis muhabirliği yaptım.

Hiç ayrılamam sandığım Cumhuriyet’te patlayan kavga, yeni bir rotaya sürükledi beni. Nisan 1992’de Sabah’a geçtim. Beş ay sonra da Hürriyet’e. Bir yandan Temsilci Yardımcısı olarak haber trafiğini yönetirken bir yandan yazı dizileri hazırladım. Yazılar yazdım, çeşitli televizyon programları yaptım. 1998’den itibaren de araştırma kitapları yazdım.  Dokuz kitabım yayınlandı.   

İnsan yaşlandıkça, başka bir deyişle, yaşanacak günler yaşananlardan daha kısa hale geldikçe geçmişi daha sık hatırlıyor. Geçmiş bir yük olmaktan çıkıp, defalarca seyretmekten bıkılmayan özel bir filme dönüşüyor. Biliyorum ki, artık benim de yaşadıklarım yaşayacaklarımdan daha uzun.  Ben de geçmişe dönmekten haz duyuyorum.

Gazeteciliğimin ilk günlerinde bir CHP yöneticisi, “Kimin oğlusun? Cumhuriyet’e nasıl girdin?” diye sormuştu. Kendince haklıydı bu soruyu sormakta, ünlü bir soyadım yoktu. “Babam Hollanda’da işçi” dedim şaşırarak. Evet bir işçi çocuğuydum ben. Bununla da gurur duyuyordum. Hem ün dediğin nedir ki?

Ben o güne değin insanları soyadlarına göre ayırmayı öğrenmemiştim. O dünyaya yabancıydım.  Bunda sanırım en büyük katkı annemin, onun elinde terliği yüreğinde doğruları ve korkuları vardı. Nasıl olmasın ki korkuları? Ömrünün büyük bölümünü çocuklarla bir başına, kıt imkanlar altında geçirmiş; hayatın bitmez tükenmez güçlüklerini kendi başına göğüslemek zorunda kalmış bir kadındı. Bizler onun hem görevi, hem mutluluğu, hem de umuduyduk.

Günün her saniyesinde bizi hep eğitmeye çalışır, her an uyarır dururdu. Kimseye kötülük yapmamak ama hakkını da kimseye yedirmemek baş düsturuydu. İyi insan olmaktan söz ederdi hep.

Annemin anlattıklarını öğrenebildim mi, iyi insan olabildim mi bilemem; onu başkaları, bilenler, tanıyanlar söyleyebilir. Ama benim annemin söylediklerinden çıkardığım ve hayatım boyunca uygulamaya çalıştığım temel ilke hep, kendimle yarışmak oldu. Hep bir maraton yarışçısı oldum, yarıştığım, aşmaya çalıştığım da hep kendimdim…

Umarım çocuklarıma ben de annem ve babam gibi yüreklerinde saklayabilecekleri, dillerinden düşürmeyecekleri miras bırakabilmişimdir.  Hayat dediğin nedir ki, söylenirken ruhunu ayaklandıran ama dudaklar kapandığında yitip giden bir şarkı değil mi? İsterim ki, benim çocuklarım da benim şarkımı söylesin…

 Mayıs 2010 / Ankara


 
OKUR TEMSİLCİSİ
PORTRELER
1980 Haziranıydı gazeteciliğe başladığımda. 30 yılı aşkın bir süredir bu meslekteyim.  Haberlerin peşinden koştum; söyleşiler yaptım; kitaplar yazdım; haber müdürlüğünde bulundum; bunca yıldır hep gazetecilik faaliyetleri içinde oldum. 1 Nisan 2010'dan bu yana Hürriyet gazetesinin Okur Temsilcisi (Ombudsman) olarak görev yapıyorum.
KİTAPLARI
YAZILAR SÖYLEŞİLER
KIRLANGIÇ YUVASI
YAŞAM ÖYKÜSÜ
1980 Haziranıydı gazeteciliğe başladığımda. 30 yılı aşkın bir süredir bu meslekteyim.  Haberlerin peşinden koştum; söyleşiler yaptım; kitaplar yazdım; haber müdürlüğünde bulundum; bunca yıldır hep gazetecilik faaliyetleri içinde oldum. 1 Nisan 2010'dan bu yana Hürriyet gazetesinin Okur Temsilcisi (Ombudsman) olarak görev yapıyorum.
LİNKLER
1980 Haziranıydı gazeteciliğe başladığımda. 30 yılı aşkın bir süredir bu meslekteyim.  Haberlerin peşinden koştum; söyleşiler yaptım; kitaplar yazdım; haber müdürlüğünde bulundum; bunca yıldır hep gazetecilik faaliyetleri içinde oldum. 1 Nisan 2010'dan bu yana Hürriyet gazetesinin Okur Temsilcisi (Ombudsman) olarak görev yapıyorum.
İLETİŞİM
ARAMA


© Tüm Hakları Saklıdır. 2017   |   fbildirici@hurriyet.com.tr